ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ
Η ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ
H απεργιακή επέτειος της Πρωτομαγιάς, ημέρα παγκοσμίως αφιερωμένη στους εργατικούς αγώνες, αποτελεί γεγονός μεγάλης ιστορικής αξίας για την εργατική τάξη και την αέναη και διαχρονική πάλη της, ενάντια στο Κράτος και το Κεφάλαιο. Δεν αποτελεί μια επετειακή γιορτή των εξεγέρσεων του παρελθόντος, αλλά ένα κάλεσμα για αγώνα στο εδώ και στο τώρα. Συγκεκριμένα, τιμάει την εξέγερση του Χεϋμάρκετ στο Σικάγο και τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες εκείνων των ημερών με κύριο αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργασίας. Απεργίες η οποίες οργανώθηκαν και προπαγανδίστηκαν με μεγάλη συνεισφορά των αναρχικών του εργατικού κινήματος, με την θυσία των 8 συντρόφων να αποτελεί σημείο καμπής στην ιστορία των ταξικών αγώνων. Συγκεκριμένα, στις 3 Μαΐου του 1886 στο Σικάγο, η αστυνομία επιτέθηκε σε συγκεντρωμένους απεργούς, σκοτώνοντας έξι και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Την επόμενη μέρα, σε διαμαρτυτρία στην πλατεία Χεϋμάρκετ, την οποία η αστυνομία επιχείρησε πάλι να διαλύσει, μια βόμβα εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό ακαριαία, και τραυματίζοντας θανάσιμα άλλους έξι καθώς και δεκάδες απεργούς. Ακολούθησε καταστολή, ενώ 8 αναρχικοί αγωνιστές στοχοποιήθηκαν με ψευδείς αποδείξεις για την εμπλοκή τους. Εν τέλει, καταδικάστηκαν οι 7 σε θάνατο δια απαγχονισμού.
Τα αιτήματα και ο αγώνας των αναρχικών αγωνιστών και του εργατικού κινήματος του Χεϋμάρκετ παραμένουν επίκαιρα και βρίσκονται ακόμα στο επίκεντρο της πάλης των καταπιεσμένων απέναντι σε Κράτος και Κεφάλαιο. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, από τα πρώτα του στάδια μέχρι και σήμερα, το μόνο που έχει να υποσχεθεί στις λαϊκές μάζες είναι εκμετάλλευση, καταπίεση, εξαθλίωση και θάνατο.
Κράτος και Κεφάλαιο προσπαθούν διαρκώς να μεγιστοποιήσουν την εξουσία και τα κέρδη τους στις πλάτες της κοινωνικής βάσης, χωρίς να λογαριάζουν ούτε στο ελάχιστο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Η κατάκτηση της 8ωρης εργασίας διαρκώς απειλείται, σε μια συνθήκη στην οποία οι απλήρωτες υπερωρίες και τα εξοντωτικά ωράρια είναι καθεστώς, ειδικά μετά την επίσημη νομιμοποίηση του 13ωρου, ενώ η οποιαδήποτε αντίδραση καταστέλλεται ήδη από τις δικαστικές αίθουσες, με βάση τον νόμο Χατζηδάκη. Παράλληλα, οι συνθήκες εργασίας ολοένα και χειροτερεύουν, ενώ εργάτες συνεχώς χάνουν τις ζωές τους σε δήθεν “ατυχήματα”, τα οποία στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά εργοδοτικές δολοφονίες. Πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό της Βιολάντα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τις ζωές τους σε έκρηξη, μετά από πολύμηνη διαρροή αερίου, αποτέλεσμα των πολλαπλών παραλείψεων στα μέτρα ασφαλείας, με ευθύνη της εργοδοσίας. Βέβαια, την εκμετάλλευση και την καταλήστευση της εργατικής τάξης από το Κεφάλαιο, έρχεται να συνοδεύσει και η κρατική καταστολή, η οποία φροντίζει να φιμώνει, να χτυπά και να διαλύει κάθε εργατικό και λαϊκό κίνημα που πάει κόντρα στα συμφέροντα και τις μεθοδεύσεις της εξουσίας, είτε μέσω των δικαστικών αποφάσεων και του νομικού οπλοστασίου, είτε μέσω των μπάτσων και της καταστολής στον δρόμο.
Ενώ τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας εξαθλιώνονται στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, Κράτος και Κεφάλαιο επιφυλάσσουν μία ακόμα χειρότερη μοίρα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες/-τριες. Όσοι δεν σκοτώνονται στα σύνορα ή στον πάτο του Αιγαίου από το ελληνικό λιμενικό, όπως γίνεται επανειλημμένα στα διάφορα ναυάγια, στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με απαίσιες συνθήκες διαβίωσης, ή στην καλύτερη περίπτωση, έχουν την “ελευθερία” να τους εκμεταλλεύεται η εγχώρια αστική τάξη για φθηνή εργασία. Αυτά τα είδαμε για ακόμη μία φορά μόλις πριν λίγους μήνες, όταν στις 3 Φεβρουαρίου στα ανοιχτά της Χίου, σκάφος του λιμενικού πέρασε πάνω από βάρκα μεταναστών, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 15 νεκρούς και 25 τραυματίες. Ταυτόχρονα, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα αστικά ΜΜΕ μετατρέπουν τους μετανάστες σε αποδιοπομπαίο τράγο, φορτώνοντας πάνω τους κάθε κοινωνικό πρόβλημα, προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, με σκοπό αφενός να κρύψουν τα πραγματικά αίτια και αφετέρου να δημιουργήσουν εσωτερική συσπείρωση με βάση την εθνική ταυτότητα και το αφήγημα ενός κοινού, εξωτερικού εχθρού.
Άλλο ένα γεγονός που φανερώνει τις δολοφονικές βλέψεις των εξουσιαστών, είναι το έγκλημα στα Τέμπη, το οποίο δεν αποτελεί «ατύχημα», αλλά την πιο ωμή έκφραση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κέρδους και της “ανάπτυξης”. Για χρόνια, οι υποδομές εγκαταλείπονται και η ασφάλεια υποβαθμίζεται. Το Κράτος, από κοινού με τα ιδιωτικά συμφέροντα, επιλέγει τη φθηνή διαχείριση αντί για την ανθρώπινη ζωή. Οι σιδηρόδρομοι, όπως και κάθε δημόσιο αγαθό, μετατρέπονται σε πεδίο κερδοφορίας. Η ιδιωτικοποίηση, η υποστελέχωση και η απουσία ελέγχων ασφαλείας δεν είναι τυχαίες, αλλά συνειδητές πολιτικές επιλογές. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: όταν το κόστος μειώνεται και η ευθύνη διαχέεται, η καταστροφή γίνεται αναπόφευκτη. Το ζήτημα δεν περιορίζεται στην απόδοση ευθυνών σε μεμονωμένα πρόσωπα, καθώς το ίδιο το σύστημα εξουσίας είναι που παράγει τέτοιες τραγωδίες. Η ιεραρχία, η συγκέντρωση δύναμης και η εμπορευματοποίηση της ζωής δημιουργούν τις συνθήκες για νέα «Τέμπη».
Η ίδια λογική που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στις υποβαθμισμένες υποδομές, βρίσκεται πίσω και από τις πολεμικές συγκρούσεις, εξαιτίας των οποίων αμέτρητοι άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους, εξαθλιώνονται και δολοφονούνται, για τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των ισχυρών. Σε μία συνθήκη γενικευμένης κρίσης του παγκόσμιου κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, τα πολεμικά μέτωπα όλο και εξαπλώνονται με συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, στο Σουδάν, στο Κονγκό, στο Πακιστάν, στον πόλεμο στην Ουκρανία που έχει στερήσει εκατομμύρια ζωές, στην πολύπαθη Γάζα που βιώνει τον πόλεμο και την γενοκτονία. Τα Κράτη και το Κεφάλαιο, σε μία προσπάθεια αντιμετώπισης των εσωτερικών τους προβλημάτων και εύρεσης νέων πεδίων κερδοφορίας, στέλνουν τα παιδιά της εργατικής τάξης στο σφαγείο του πολέμου, με την πρόφαση του “εθνικού συμφέροντος”, της “δικαιοσύνης” ή της “ελευθερίας”. Καθώς τα κράτη εξοπλίζονται, η πολεμική βιομηχανία εξαπλώνεται ραγδαία, έχοντας εισβάλλει ακόμα και στα πανεπιστήμια τα οποία μετατρέπονται σε εργαλεία πολέμου. Το ελληνικό κράτος, μαζί με το σύνολο του δυτικού κόσμου, παρέχει εφόδια για τον αφανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, στηρίζοντας οικονομικά και στρατιωτικά το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ στη γενοκτονία που αυτό διαπράττει εις βάρος των Παλαιστινίων και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενάντια στο Ιράν.
Η απάντηση στην απάνθρωπη πραγματικότητα που Κράτος και Κεφάλαιο προσπαθούν να μας επιβάλλουν, στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση, στην ταπείνωση, είναι μία: οργάνωση στη βάση σε όλα τα κοινωνικά πεδία και αδιαμεσολάβητη, ακηδεμόνευτη αντίσταση από τα κάτω. Το φοιτητικό κίνημα, ως οργανικό κομμάτι των ευρύτερων κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, πρέπει να συνδεθεί με το εργατικό, και με κοινό αγώνα, με συμπόρευση φοιτητών, εργατών αλλά και συνολικότερα ολόκληρης της κοινωνικής βάσης, να βάλουμε τέλος στον κόσμο της εξουσίας και των αφεντικών. Να αγωνιστούμε μαχητικά, με απεργίες, καταλήψεις, συγκρούσεις, διαδηλώσεις, μέχρι να γυρίσουν όλα στα χέρια της κοινωνίας. Για έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεσμένους, έναν κόσμο ανθρώπινο, έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Όλοι/-ες στις κινητοποιήσεις για την Αναρχική Πρωτομαγιά:
Συγκέντρωση: Πέμπτη 30 Απρίλη, 19:00, Προπύλαια
Απεργιακή Πορεία: Παρασκευή 1 Μαΐου, 11:00, Χαυτεία
ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας