Το ναυάγιο που σημειώθηκε προχθές στη Χίο αποτελεί ακόμη μία δολοφονική στιγμή στα θαλάσσια σύνορα του ελληνικού κράτους. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε υπερφορτωμένο σκάφος, κυνηγημένοι από πολέμους φτώχεια, βρέθηκαν για άλλη μια φορά αντιμέτωποι με τη βία των συνόρων και την εγκατάλειψη στη θάλασσα. Το σκάφος ανετράπη από το ελληνικό λιμενικό, αφήνοντας πίσω νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους, μέσα σε αυτούς έγκυες γυναίκες και μικρά παιδιά. Το ναυάγιο αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά συνέχεια των εγκλημάτων που εκτυλίσσονται συστηματικά στο Αιγαίο: από τη Ρόδο και τη νησίδα Σαλάκου τον Απρίλιο του 2025, μέχρι τη Λέσβο με δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους, και το φρικτό ναυάγιο του Δεκέμβρη του 2024 με ακρωτηριασμένες σορούς στα βράχια. Η Χίος προστίθεται έτσι στον χάρτη των υγρών τάφων, αποκαλύπτοντας ξανά ότι η πολιτική "αποτροπής" που έχει υιοθετήσει τη Ε.Ε. δολοφονεί.
Η βία στα σύνορα δεν αποτελεί «τραγικό συμβάν», ούτε ατυχία της στιγμής. Αποτελεί τη συμπύκνωση ενός καθεστώτος εξουσίας που εδώ και δεκαετίες οργανώνει τη μετακίνηση των πληθυσμών μέσα από τον κίνδυνο, τον αποκλεισμό και τον θάνατο. Αυτό που εκτυλίσσεται στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα της Ευρώπης δεν είναι παρέκκλιση από τον κανόνα, αλλά ο ίδιος ο κανόνας της Ευρώπης-Φρούριο σε πλήρη λειτουργία. Οι νεκροί, οι αγνοούμενοι, οι επαναπροωθήσεις και οι καταδιώξεις δεν συνιστούν αποτυχία της πολιτικής ασφάλειας· συνιστούν την επιτυχία της. Πρόκειται για μια στρατηγική που κυβερνά τη μετανάστευση μέσω της αποτροπής και μετατρέπει τη ζωή σε διαπραγματεύσιμο μέγεθος, νομιμοποιώντας τη βία ως αναγκαίο κόστος της κυριαρχίας.
Στα ευρωπαϊκά σύνορα, αυτή η εξουσία δεν ασκείται μόνο μέσω άμεσης βίας, αλλά μέσω της οργάνωσης των συνθηκών μέσα στις οποίες ο θάνατος γίνεται πιθανός, αναμενόμενος και τελικά αποδεκτός. Η θάλασσα, οι υγροί τάφοι, οι φράχτες, οι καταδιώξεις, τα pushbacks και οι «αναχαιτίσεις» λειτουργούν ως χωρικά και τεχνολογικά εργαλεία νεκροπολιτικής διακυβέρνησης. Ο θάνατος δεν είναι ατύχημα· είναι ενσωματωμένος στο ίδιο το σύστημα ελέγχου της κινητικότητας. Τα σύνορα συνιστούν κατεξοχήν χώρους εξαίρεσης, όπου το δίκαιο αναστέλλεται στο όνομα της ασφάλειας και η ανθρώπινη ζωή απογυμνώνεται από πολιτικά δικαιώματα. Οι μετανάστες στα σύνορα δεν αντιμετωπίζονται ως πολιτικά υποκείμενα, αλλά ως «γυμνή ζωή» – σώματα που μπορούν να τεθούν σε κίνδυνο, να εγκλειστούν, να απωθηθούν ή να αφεθούν να πεθάνουν χωρίς αυτό να θεωρείται έγκλημα.
Παράλληλα, οι ευρωπαϊκές πολιτικές κλείνουν τις νόμιμες οδούς μετακίνησης και στη συνέχεια ποινικοποιούν την ίδια την προσπάθεια επιβίωσης. Έτσι, η επικινδυνότητα του ταξιδιού δεν είναι επιλογή των μεταναστών, αλλά αποτέλεσμα ενός καθεστώτος που χρειάζεται τη βία για να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του. Σε αυτό το πλαίσιο, οργανισμοί όπως η Frontex και τα εθνικά σώματα φύλαξης συνόρων δεν λειτουργούν απλώς ως τεχνικοί μηχανισμοί, αλλά ως υλικοί φορείς μιας ιδεολογίας που αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη κινητικότητα ως απειλή. Η διάσωση μετατρέπεται σε καταδίωξη, η προστασία της ζωής σε διαχείριση ρίσκου, και ο θάνατος σε αποδεκτό «κόστος» της αποτροπής. Η Ευρώπη δεν αποτυγχάνει να σώσει· επιλέγει να μην σώσει.
Η κοινωνία του συρματοπλέγματος που οικοδομείται στα σύνορα της Ε.Ε. δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή. Είναι ένα καθεστώς που εκπαιδεύει τις κοινωνίες να ανέχονται τον θάνατο των «άλλων», να τον θεωρούν αναγκαίο, σχεδόν φυσικό. Κάθε ναυάγιο, κάθε «επεισόδιο», κάθε πτώμα στο νερό λειτουργεί ως μήνυμα: η μετακίνηση τιμωρείται. Η ζωή ιεραρχείται.

H Πύλος, η Λαμπεντούζα, ο Έβρος, δεν είναι σύνορα. Είναι νεκροτομεία της ευρωπαϊκής κυριαρχίας.

Λέμε εδώ και χρόνια ότι η απομείωση της αξίας της ανθρώπινης ζωής όπως συντελείται από τις διαχρονικά εγκληματικές πολιτικές του κράτους και τις επιταγές του κεφαλαίου διαμορφώνουν ολοένα πιο δολοφονικά περιβάλλοντα. Σήμερα, μετά και τη μαζική κρατική δολοφονία που διαπράχτηκε στα Τέμπη, μετά τη μαζική δολοφονία μεταναστών στην Πύλο, η αίσθηση στην κοινωνική βάση είναι ότι έχουμε βρεθεί στη μέση ενός ακήρυχτου πολέμου, πως η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία απολύτως αξία αν είσαι φτωχός εργάτης, πρόσφυγας, μετανάστρια ή μέλος κάποιας μειονότητας. Οι ζωές των καταπιεσμένων θυσιάζονται στον βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας, η οποία για να συνεχίσει απρόσκοπτα τον κύκλο εκμετάλλευσης χρειάζεται την κρατική τρομοκρατία.
Φαντάζει κάθε άλλο παρά επιτακτική η ανάγκη οργάνωσης και αντίστασης απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για να υπερασπίσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση! Να μη συνηθίσουμε το θάνατο, την καθημερινότητα των εξώσεων, των εκκενώσεων και των πλειστηριασμών, τα ναυάγια, τις γυναικοκτονίες, τους βιασμούς.
Στεκόμαστε ενάντια στον πόλεμο, στην Ευρώπη - Φρούριο και στις διακρατικές αντιμεταναστευτικές συμφωνίες, ενάντια στις δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών, στη φασιστική πολιτική του ελληνικού κράτους, στο ρατσισμό, στον εθνικισμό και στη μισαλλοδοξία. Η κοινωνική αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων ξένων ή ντόπιων αποτελεί το όπλο μας ενάντια στους εκμεταλλευτές. Ντόπιοι και μετανάστες αντιστεκόμαστε στην ρατσιστική θανατοπολιτική κράτους και κεφαλαίου, οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε μαζί απέναντι στους πολέμους, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ, ΤΑ PUSH-BACKS, ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - ΚΟΙΝΗ ΖΩΗ
ΜΕ ΤΟΥΣ/ΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ

Συγκέντρωση: Πέμπτη 5/2 στις 19:00, Καμάρα

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο