Η 8η Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, είναι ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία. Η θέσπιση της, οφείλεται στις διεκδικήσεις και τις θυσίες των αγωνιστριών του φεμινιστικού και εργατικού κινήματος του 19ου και 20ου αιώνα, οι οποίες έδωσαν αγώνες για την απόκτηση ίσων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ψήφου, αλλά παράλληλα και αγώνες με ταξικό πρόσημο, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, με μαζικές απεργίες και διαμαρτυρίες. Η ιστορία της 8ης Μάρτη, φανερώνει τη στενή σύνδεση μεταξύ των αγώνων για ισότητα στο κοινωνικό και στο ταξικό πεδίο και μας δείχνει ότι η απελευθέρωση των γυναικών, όπως και καμίας άλλης κοινωνικής ομάδας, δεν μπορεί να επέλθει όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της εξουσίας, τα αιτήματα της 8ης Μάρτη παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, καθώς οι ίδιοι εξουσιαστικοί θεσμοί ενάντια στους οποίους εξεγείρονταν οι γυναίκες του 19ου αιώνα, συνεχίζουν να καταπιέζουν και να καταπνίγουν την κοινωνική βάση μέχρι σήμερα.
Κάθε μέρα, μας γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πατριαρχία είναι ένα πρόβλημα βαθιά ριζωμένο στην κοινωνίας μας, τόσο στους δρόμους όσο και στις μεγάλες αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης που συγκαλύπτουν εγκλήματα εμφυλης βίας.
Από τα "πειράγματα" στον δρόμο, που δεν είναι τίποτα άλλο από χυδαία σεξιστικά σχόλια, μέχρι την φράση "το περιπολικό δεν είναι ταξί" που έδωσαν οι μπάτσοι στην 28χρονη Κυριακή Γρίβα λίγο πριν δολοφονηθεί έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης στο ΑΤ ομόνοιας, την υπόθεση trafficking της 12χρονης στο Κολωνό, μέχρι και την πρόσφατη εργατική φρίκη των πέντε νεκρών εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα η πατριαρχία βιάζει και σκοτώνει τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ταξικό επίπεδο. Η στάση του ελληνικού κράτους μέσω της αστικής δικαιοσύνης αποδεικνύει την ύπουλη νομιμοποίηση αυτής της κουλτούρας, αφού τέτοιες υποθέσεις όταν μεταφερθούν στα δικαστήρια θα μπουν σε δαιδαλώδης διαδικασίες αναβολής , χωρίς να υπάρξει κάποιο θετικό αποτέλεσμα για τα θύματα των υποθέσεων. Επιπλέον, γυναίκες καθημερινά βιώνουν καταπίεση και ταπείνωση, σε ότι αφορα την παροχή ιατρικής περίθαλψης. Οι εκτρώσεις για παράδειγμα, ενώ αποτελούν νομικά κατοχειρωμένο δικαίωμα μέχρι την 12η εβδομάδα, πολλές φορές γιατροί στο δημόσιο αρνούνται να τις παρέχουν λόγω "ηθικών" φραγμών, αφαιρώντας έτσι απο τις γυναίκες τη δυνατότητα να αποφασίσουν για το ίδιο τους το σώμα και αναγκάζοντάς τες να διαθέσουν υπέρογκα ποσά χρημάτων σε ιδιώτες. Επίσης, πολλές φορές, ένα άτομο που επιθυμεί να κάνει έκτρωση υποβαλλεται σε σειρά αδιάκριτων και ταπεινωτικών ερωτήσεων σε μορφή ανάκρισης, ενώ ντροπιάζεται για αυτή της την επιλογή. Γενικότερα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που οι γιατροί υποβιβάζουν και υποτιμούν τις γυναίκες, αντιμετωπίζοντας τες σαν κατώτερες και ξεπερνώντας τα όριά τους, εκμεταλλευόμενοι το κοινωνικό τους στάτους και τη σεξιστική κουλτούρα που κανονικοποιεί τέτοιες συμπεριφορές. Υπάρχουν επίσης σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δότριες ωαρίων και οι παρένθετες μητέρες, αποτέλεσμα μιας πατριαρχικής, καπιταλιστικής νοοτροπίας, η οποία βλέπει το γυναικείο σώμα σαν αναπαραγωγική μηχανή και επιδιώκει να το εργαλιοποιήσει, ασκώντας πιέσεις στις γυναίκες ή ακόμα και με κυκλώματα trafficking, με πρόσφατο παράδειγμα αυτό στα Χανιά, όπου δεκάδες γυναίκες χρησιμοποιούνταν ως "φορείς γέννησης". Πέρα απο όλα αυτά, συχνά αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εύρεση εργασίας, λόγω πιθανής εγκυμοσύνης, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που δεν λαμβάνουν επαρκείς άδειες εγκυμοσύνης ή ακόμα και απολύονται.
Ευρύτερα στον δυτικό κόσμο, με την άνοδο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, κράτος και κεφάλαιο επιδιώκουν την αφομοίωση και την εργαλειοποίηση του φεμινισμού, ενώ βέβαια, τα ίδια αυτά συστήματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την πατριαρχική τάξη πραγμάτων και φροντίζουν να την αναπαράγουν. Ο νεοφιλελευθερισμός, παρουσιάζει το εξεγερσιακό και ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα σαν ένα φιλειρηνικό κίνημα, που δεν θέτει ως στόχο την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση αλλά την προσάρτηση μιας μειοψηφίας των γυναικών στην οικονομική ελίτ και την προώθηση του αστικού δικαιωματισμού. Ενώ προβάλλουν μια βιτρίνα ισότητας και προοδευτισμού, η καταπίεση των γυναικών, στην πραγματικότητα, δεν σταματά αλλά συνεχίζει να υφίσταται με πολλές και διάφορες μορφές, με τρόπους άλλοτε προφανείς και άμεσους και άλλοτε πιο έμμεσους, όπως είναι τα έμφυλα πρότυπα συμπεριφοράς, που υποβαθμίζουν και υποτάσσουν τις γυναίκες στην βούληση των ανδρών.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο στον δυτικό όσο και στον ανατολικό πολιτισμό, η πατριαρχία παραμένει βασικός μοχλός του συστήματος κυριαρχίας. Από την απαγόρευση των εκτρώσεων στις ΗΠΑ μέχρι και τις αιματηρές εξεγέρσεις των γυναικών στο Ιράν, αποδεικνύεται ότι η πατριαρχία δεν έχει καταστραφεί, όπως θέλει να λέει το κράτος και η εξουσία, αλλά, αντίθετα, βρίσκει διόδους θεσμοθέτησης και νομιμοποιησης στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική πραγματικότητα.
Για εμάς η απάντηση δίνεται πάντα στον δρόμο από τον κόσμο που αντιστέκεται για ζωή και αξιοπρέπεια και τα προτάγματα μας βρίσκονται στις σύγχρονες επαναστατημένες κοινωνίες. Από το σύνθημα " Jin , Jiyan , Azadî " (γυναίκα, ζωή, ελευθερία) στο οποίο βασίστηκε η επανάσταση της Ροζάβα, μέχρι την φράση της διοικήτριας Ραμόνας "Ποτέ ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς. Ποτέ ξανά μια επανάσταση χωρίς εμάς" και την θεσμοθέτηση του επαναστατικού νόμου των γυναικών στις εξεγερμένες κοινότητες των Ζαπατίστας, η μάχη ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο είναι ανούσια εάν δεν αντιμάχεται πρακτικά και υλικά την πατριαρχία.
Απέναντι στον νεοφιλελεύθερο "φεμινισμό" προτάσσουμε την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση με αδιαμεσολάβητο και οργανωμένο αγώνα στην βάση.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Διαδήλωση: 8 Μαρτίου, Πλατεία Κολοκοτρώνη (Σταδίου), 13:00
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας