Στις 28 Φλεβάρη Ξαναβγαίνουμε στους Δρόμους

Τρία χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, όλοι οι λόγοι που μας έβγαλαν από την πρώτη στιγμή στους δρόμους παραμένουν ακόμα σε ισχύ: πολιτικά πρόσωπα δεν διώκονται, ο σιδηρόδρομος βρίσκεται ακόμα στην ίδια κατάσταση που οδήγησε στο έγκλημα της 28ης Φλεβάρη του 2023, ενώ σε όλο αυτό που διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα η επίθεση Κράτους και Κεφαλαίου σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, μεταφορές) συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, κινούμενη στην ίδια κατεύθυνση, η οποία μπορεί να συνεχίσει να γεννάει μονάχα νέα εγκλήματα. Γιατί η ίδια επίθεση που αποσκοπεί στον έλεγχο και τη μεσολάβηση του Κράτους πάνω στα δημόσια αγαθά και τις κοινωνικές σχέσεις από τη μία, και στην κερδοφόρο εκμετάλλευση τους από το Κεφάλαιο από την άλλη, γεννιέται μέσα από την αθεράπευτα αντικοινωνική φύση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που ως μηχανισμός επιβίωσης και επιβολής σαν προτεραιότητα δεν μπορεί να έχει την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, αλλά την επιβίωση της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος μας. Το ιστορικό βάθος του συγκεκριμένου εγκλήματος, από την μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717 σε διάστημα εικοσαετίας με την εναλλαγή μιας σειράς κυβερνήσεων στην εξουσία, μέχρι το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε Ιταλούς επενδυτές, επί της σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επανέφεραν τρένα που είχαν αποσυρθεί για να τα λειτουργήσουν σε έναν εν γνώσει τους μη λειτουργικό σιδηρόδρομο, αποδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την πραγματικότητα αυτή.
Η φρικαλεότητα του Κράτους αποκαλύπτεται με τον τρόπο που έγινε η συγκάλυψη του εγκλήματος, αφού από την πρώτη στιγμή το σημείο μπαζώθηκε αμέσως, εξαφανίζοντας όλα τα στοιχεία που το αποδεικνύουν, μαζί με αυτά και ανθρώπινα μέλη των θυμάτων, τα οποία βρέθηκαν πεταμένα σε χωράφια της Λάρισας.
Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση πως η δικαίωση των οικογενειών των θυμάτων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας μπορεί να επέλθει μέσω οποιουδήποτε κρατικού φορέα, και πιο συγκεκριμένα της αστικής δικαιοσύνης. Από την θεσμοθέτηση της αστικής δημοκρατίας μέχρι και σήμερα το Κράτος έχει την δυνατότητα να ξεπλένει και να νομιμοποιεί κάθε πολιτικό εγκληματία μεθοδευμένα, έτσι ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε κάποιον κοινωνικό αντίλογο πέραν των θεατρικών αντιπαραθέσεων εντός του κοινοβουλίου. Από την ευνοϊκή μεταχείριση των βασανιστών της Χούντας, μέχρι την επανεκλογή του πρώην υπουργού μεταφορών Κώστα Καραμανλή, και την θρασύδειλη επίθεση προς τις οικογένειες των θυμάτων από μπράβους της κυβέρνησης εντός των δικαστηρίων της Λάρισας, η δικαιοσύνη του Κράτους αποτελεί έναν ακόμη μηχανισμό επιβολής της εξουσίας και φίμωσης της κοινωνικής αντίστασης.
Μία άλλη δικαιοσύνη είναι αυτή που μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα της κοινωνίας. Είναι εκείνη που δημιουργεί συνειδήσεις και νέους κοινωνικούς δεσμούς. Είναι η δικαιοσύνη του δρόμου. Σε αυτή την μορφή δικαιοσύνης δημιουργούνται σχέσεις αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης, και αλληλοβοήθειας, κόντρα στην καπιταλιστική νοοτροπία που το μόνο κοινωνικό της κίνητρο είναι η διαμόρφωση των σχέσεων με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία του Κεφαλαίου, αδιαφορώντας πλήρως για την ανθρώπινη ζωή.
Από τις προταγματικές καταλήψεις της Σερβίας, οι οποίες πυροδότησαν μια νέα εξεγερσιακή συνθήκη δημιουργώντας σε όλα τα πανεπιστήμια κόμβους πολιτικής αυτοοργάνωσης, μέχρι τους αγώνες στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, μάς γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πραγματική δικαίωση βρίσκεται στο δρόμο και όχι στα δικαστήρια.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Κρατικό-Καπιταλιστικό σύστημα επιβιώνει αφομοιώνοντας τους εχθρούς του εντός του. Έτσι, μέσα στους κόλπους του παίρνουν σάρκα και οστά νέα πολιτικά εγχειρήματα με φαινομενικά “αντισυστημικό” λόγο, που τελικά βρίσκουν τη θέση τους μέσα στο ίδιο καθεστώς που υπόσχονται να καταστρέψουν, λειτουργώντας τελικά καίρια για την επιβίωση και την αναπροσαρμογή του, σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες των καιρών. Τα παραδείγματα πολλά, από την προηγούμενη διακυβέρνηση της σοσιαλδημοκρατίας, που το μόνο που πέτυχε ήταν να ανοίξει τον δρόμο στη δεξιά πέντε χρόνια αργότερα, για να καταργήσει τις όποιες παραχωρήσεις έλαβαν χώρα ως προς το κομμάτι των κοινωνικών παροχών, μέχρι τον νέο κομματικό σχηματισμό της Μ. Καρυστιανού, η οποία αυτό που ουσιαστικά προτάσσει είναι ότι η αιτία των εγκλημάτων που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι η εκμεταλλευτική δομή και υπόσταση του Κράτους, το αντικοινωνικό αυτό σύμπλεγμα που έχει δομηθεί ανάμεσα σε πολιτικούς, δικαστές, ανακριτές, μαφιόζους, τοπικούς αιρετούς, και μπάτσους, αλλά οι προσωπικές και κατά βάση ηθικές επιλογές που έχουν κατά καιρούς πάρει διάφοροι αχυράνθρωποι του πολιτικού σκηνικού, όταν βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, καλλιεργώντας έτσι εκ νέου πολιτικές αυταπάτες περί κάποιας ανθρωπιστικής διαχείρισης του Κράτους και του Καπιταλισμού και συνδράμοντας στην επανομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.
Ενάντια στον μεσσιανισμό, την ανάθεση και την υποστήριξη σε προσωπολατρικά πολιτικά σχήματα που βάζουν μπροστά τον προσωπικό αγώνα συγκεκριμένων ανθρώπων, η μόνη ελπίδα και διέξοδος βρίσκεται στον από τα κάτω αγώνα των πολλών -της κοινωνικής βάσης- πιάνοντας το νήμα από τον αγώνα των τριών τελευταίων χρόνων, από τις μαχητικές διαδηλώσεις και απεργίες των πρώτων ημερών με τα κατειλημμένα σχολεία και πανεπιστήμια, μέχρι τον αγώνα που δίνουν ασταμάτητα οι συγγενείς των δολοφονημένων στα Τέμπη, έχοντας ενάντιά τους το σύνολο του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της μεταπολίτευσης, και από την 28η Φλεβάρη του 2025, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών, μέχρι την νικηφόρα απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα ενάντια στη συγκάλυψη των δολοφόνων. Η μόνη διέξοδος για να μπορέσει η κοινωνική οργή που αναμοχλεύεται συνεχώς εδώ και τρία χρόνια να εκφραστεί και να αλλάξει την πραγματικότητα που βιώνουμε είναι να δράσει αποκλειστικά έξω από τους κρατικούς θεσμούς και ενάντιά τους, να σπάσει τις σαπισμένες ρίζες του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, του κομματικού “αγώνα”, και του αστικού καθωσπρεπισμού που τον κρατούσαν δέσμιο και περιχαρακωμένο σε στενά όρια και τον εμπόδισαν να αφομοιώσει περισσότερες διεκδικήσεις και να κερδίσει περισσότερες νίκες.
Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει ραγίσει, οπότε ρίχνει τις μάσκες της και αποκαλύπτεται το πιο σκληρό της πρόσωπο. Το κύριο μέλημα του Κράτους και του Κεφαλαίου είναι η ωμή μετατροπή όλων των κοινωνικών αγαθών, αλλά ακόμα και της ίδιας μας της ζωής, σε εμπόρευμα, χωρίς να νοιάζεται πλέον ούτε για τα φιλελεύθερα προσχήματα. Σε αυτή την οργανωμένη επίθεση της εξουσίας, εμείς απαντάμε οργανωμένα, οριζόντια και από τα κάτω, συνειδητοποιώντας μέρα με την μέρα πως η συλλογικοποίηση των ζωών μας, η πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και των αρνήσεών μας και ο ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στους κανίβαλους αυτού του κόσμου είναι ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το κυνήγι της επιβίωσης και να φτιάξουμε μία ζωή που αξίζει να βιωθεί.

26 Φεβρουαρίου
Αθήνα: 12:00, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

28 Φεβρουαρίου
Αθήνα: 12:00, Σύνταγμα
Θεσσαλονίκη: 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere