Δίκες θα γίνουν του κράτους καταδίκες

Η συλλογική απόφαση της συλλογικότητάς μου, της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/τριών Αθήνας, τον Μάιο του ’24, να αναδείξει τις συνεργασίες των ελληνικών πανεπιστημίων με τη βιομηχανία πολέμου του Ισραήλ, έμελλε να ανοίξει δύο παράλληλους αγώνες: έναν δικαστικό και έναν πολιτικό.
Το σύνθημα «Παύση κάθε συνεργασίας του ΕΜΠ με την Intracom Defense» στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ ήταν αρκετό, ώστε το κράτος και οι μηχανισμοί του να καταδείξουν το κόστος που συνεπάγεται η στοχοποίηση της συνεργασίας των πανεπιστημίων και, ευρύτερα, του ελληνικού κράτους με το κράτος του Ισραήλ.
Μια συνεργασία ενταγμένη στη γενικότερη πολιτική των κρατών της Ε.Ε. και των Η.Π.Α., όπου η πολεμική προετοιμασία αποτελεί τη μεγαλύτερη "μπίζνα" του καπιταλιστικού συστήματος, με τις τεχνολογικές καινοτομίες να αναπτύσσονται με στόχο τη δημιουργία ολοένα και πιο σύγχρονων μέσων μαζικής καταστροφής. Πεδίο εφαρμογής όλων των παραπάνω είναι η γενοκτονία που εξελίσσεται σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, ο οποίος, με άμεσο δολοφόνο το κράτος του Ισραήλ και προμηθευτές ολόκληρο το δυτικό μπλοκ εξουσίας, μετρά εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκτοπισμένους. Μια γενοκτονία που ενισχύεται σημαντικά από τα ερευνητικά προγράμματα των πανεπιστημίων μας και ειδικότερα του ΕΜΠ , όπου η συνεργασία του με την Intracom defence (εξαγοράσμενη εταιρεία από το Ισραηλινό κράτος), το καθιστά άμεσα συνένοχο στην γενοκτονία που εξελίσσεται στην Παλαιστίνη.
Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία το αυτοοργανωμένο φοιτητικό καταληψιακό κίνημα, που ξεκίνησε από την Αμερική και επεκτάθηκε σε ολόκληρο το δυτικό μπλοκ εξουσίας, είχε ως βασικό αίτημα την παύση κάθε συνεργασίας των πανεπιστημίων τους με το κράτος του Ισραήλ και τη βιομηχανία πολέμου. Σε αυτήν ακριβώς τη χρονική συγκυρία, το ελληνικό κράτος, με εκπροσώπους τις πρυτανικές αρχές του ΕΜΠ, έπρεπε να αντιδράσει άμεσα απέναντι σε κάθε φωνή αντίστασης που αρθρώθηκε στις σχολές.
Την επόμενη μέρα της δράσης αυτής, με εντολέα και μηνυτή τον φασίστα πρύτανη του ΕΜΠ, Ι. Χατζηγεωργίου, και συνδετικό κρίκο την Κρατική Ασφάλεια, οι «σερίφηδες» της ΟΠΚΕ στήνοντας καρτέρι κάτω από το σπίτι μου , με συνέλαβαν, προκειμένου να μου αποδοθούν οι κατηγορίες της φθοράς δημόσιας περιουσίας που χρησιμοποιείται για κοινό όφελος.
Συγκεκριμένα, μετά τη φωτογράφιση των «δραστών» από τον ρουφιάνο και τότε κοσμήτορα της σχολής, Π. Τσανακά, καθώς και τη μηνυτήρια αναφορά του Ι. Χατζηγεωργίου, η Κρατική Ασφάλεια με «ταυτοποίησε αδιαμφισβήτητα», όχι από τις φωτογραφίες, αλλά μέσα από την οργανωμένη αναρχική μου δράση εντός και εκτός των σχολών.
Την σκυτάλη πήρε η δικαστική εξουσία όπου, ύστερα από υπόδειξη του ρουφιανου Π. Τσανάκα, δε δίστασε να με καταδικάσει πρωτόδικα σε 14 μήνες φυλάκισης χωρίς αναστολή για ένα συνθημα υπέρ της παλαιστινης. Η πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση των 14 μηνών φυλάκισης χωρίς αναστολή αποτυπώνει ακριβώς τον ρόλο του νέου Ποινικού Κώδικα και του ενισχυμένου νομικού οπλοστασίου του κράτους, ο οποίος δεν είναι άλλος από την οικονομική και ψυχολογική εξουθένωση των αγωνιστών, καθώς και την προσπάθεια τρομοκράτησης της κοινωνικής βάσης.
Η δίκη σε δεύτερο βαθμό επιβεβαίωσε τον αυταρχικό χαρακτήρα της δικαστικής εξουσίας, καθώς, αυτήν τη φορά δικαστές και εισαγγελέας αποφάσισαν να μετατρέψουν την πρωτόδικη ποινή των 14 μηνών φυλάκισης χωρίς αναστολή σε πέντε μήνες και δεκαπέντε ημέρες φυλάκισης με τριετή αναστολή. Η εκ νέου καταδίκη μου δεν αντανακλάται μόνο στο πρόσωπό μου, αλλά αποτελεί μήνυμα της εξουσίας απέναντι στα αγωνιζόμενα υποκείμενα και παραδειγματισμό για όσους και όσες θελήσουν να αντισταθούν απέναντι στην πολεμική μηχανή.
Έτσι, με την άρρηκτη συνεργασία πρυτανικών, διωκτικών και δικαστικών αρχών και έπειτα από έναν τριετή δικαστικό αγώνα, η ποινικοποίηση της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης εντός των σχολών δεν αποτελεί πλέον ένα δυστοπικό σενάριο, αλλά πραγματικότητα.
Η μαζική συσπείρωση συντρόφων και συντροφισσών γύρω από αυτόν τον αγώνα, μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, καθώς και η παρουσία καθηγητών του ΕΜΠ, οι οποίοι, με τη σειρά τους, υπερασπίστηκαν τον ιστορικό ρόλο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και ειδικότερα του Πολυτεχνείου, ανέδειξαν ότι η συλλογική αντίσταση μπορεί να αμφισβητήσει έμπρακτα την εξουσία.
Συμπληρώνοντας 53 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου του ’73, ο αγώνας για την υπεράσπιση της μνήμης απέναντι στη λήθη παραμένει ολοζώντανος. Κεκτημένα δεκαετιών, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο και η ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση εντός και εκτός των σχολών, αλλά και ευρύτερα οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες ενάντια στη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, στους πολέμους και στην καταστολή, βλέπουμε να χάνονται με την επέλαση του κράτους και του κεφαλαίου πάνω στα κοινωνικά αγαθά, και την ταυτόχρονη προσπάθεια φίμωσης όσων αντιδρούν. Έτσι το Κράτος προσπαθεί να χτίσει ένα κλίμα τρομοκρατίας εν όψη του φετινού τριημέρου μνήμης. Από την ανακοίνωση για κλειστά κτήρια και λαμαρίνες, εντός του συγκροτήματος, μέχρι και το κλείσιμο δρόμων και την συνεχή αστυνομική παρακολούθηση γύρω από το Πολυτεχνείο, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της συλλογικής υπεράσπισης της μνήμης των εξεγερμένων . Πιάνοντας το νήμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου του ’73, να οργανώσουμε τις από τα κατω κοινωνικές και ταξικές μας αντιστάσεις. Υπερασπιζόμενοι τις αυτοοργάνωμενες δομές και καταλήψεις , με την μαζικοποίηση των συνελεύσεων μας, και την συλλογικοποίηση των αρνήσεως μας,θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τον κόσμο που ονειρευόμαστε.
Για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα και φυλακές.
Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Για την Αναρχία.

ΑΠ' ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ 73' ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΑ ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΠΑΛΑΙΣΤΊΝΗ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ - ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΕΞΈΓΕΡΣΗ ΤΟΥ 73' | 17 Νοέμβρη | 15:00 | Κλαυθμώνος.

Αναρχικός φοιτητής Ζ.Μ