Αναρχική Πρωτομαγιά ενάντια σε κράτος και αφεντικά, ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό και τη μισθωτή σκλαβιά
140 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών του Σικάγο, το πρόταγμα της σύνδεσης των μερικών και αιτηματικών αγώνων, όπως αυτός για το οχτάωρο, με τον συνολικό αγώνα για μια χειραφετημένη κοινωνία, για την ανατροπή του κόσμου της εξουσίας και τον ελευθεριακό κοινωνικό μετασχηματισμό βάσει των αρχών της κοινοκτημοσύνης, της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης παραμένει πάντα επίκαιρο. Η επίθεση, που δέχεται σήμερα η κοινωνική βάση σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα σε συνθήκες βαθιάς και συνολικής συστημικής κρίσης κλιμακώνεται και αναδεικνύονται τόσο οι αντιφάσεις του κρατικού -καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας όσο και η απόλυτη αδυναμία του να δώσει απαντήσεις στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
Τα κράτη και οι διακρατικοί μηχανισμοί βάζουν μπροστά τις πολεμικές μηχανές, εξαπολύουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και διαμορφώνουν εμπόλεμες κοινωνίες τόσο για να διευρύνουν τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και για να συνεχιστεί η λεηλασία της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής. Μια συνθήκη στην οποία οι μόνοι πραγματικά χαμένοι είναι οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πολεμικά σφαγεία και με τις συνέπειες του πολέμου, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και τον θάνατο. Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, τόσο στο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του ρωσικού στρατού 4 χρόνια πριν όσο και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που αποτελεί την αποθρασυμένη κλιμάκωση του, εδώ και 78 χρόνια, αιματοβαμμένου διωγμού του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του. Αυτό μαρτυρά επίσης τόσο η συνεχώς αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ με την επέμβαση στην Βενεζουέλα και τον εγκληματικό εξαναγκασμό του λαού της Κούβας να ζει κάτω από εξοντωτικές συνθήκες χωρίς καθόλου ηλεκτρικό ρεύμα όσο και ο πόλεμος που μαίνεται μέχρι και σήμερα εναντίον του Ιράν, ως απότοκο της κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους και των τεράστιων και πολλαπλών εσωτερικών κρίσεων και της ανάγκη τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές σε όλο τον κόσμο.
Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένη στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες επεμβάσεις τα τελευταία και όχι μόνο χρόνια. Οι συνεχείς συμφωνίες ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ αποτελούν ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους, επιβεβαίωσης της πρόσδεσης της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και ενίσχυσης του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή ακριβώς η ενίσχυση του ρόλου του ελληνικού κράτους, που σήμερα περνάει μέσα από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη των ΗΠΑ και του κράτους του Ισραήλ, είναι που καθιστά ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ως τα μετόπισθεν της πρώτης γραμμής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Ειδικά η αμερικάνικη βάση της Σούδας λειτουργεί ως ένα κρίσιμο κέντρο στρατιωτικής παρακολούθησης, συντονισμού και υποστήριξης των αμερικάνικων και ευρωατλαντικών επιχειρήσεων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση και επέκταση των ικανοτήτων της συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και έμμεσης υποστήριξης του ισραηλινού κράτους και της συμμετοχής του στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η βάση αυτή συμβολίζει και εξυπηρετεί τη διατήρηση της αμερικάνικης και ευρωατλαντικής κυριαρχίας και κηδεμονίας στη νευραλγική περιοχή της ανατολικής μεσογείου, δίνοντας στρατιωτικές δυνατότητες για ταχεία αντίδραση και χειρισμό των γεωπολιτικών συμφερόντων της. Κάθε πλοίο που ξεκινά, κάθε αεροσκάφος που απογειώνεται, κάθε διαταγή που εκδίδεται από τη βάση της Σούδας προσφέρει υπηρεσίες στη μηχανή θανάτου που σφάζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής.
Η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, σε συνέχεια των αντικοινωνικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ προχωρά στην ψήφιση σειράς αντεργατικών νομοσχεδίων επιτείνοντας τους ήδη αβάσταχτους όρους εκμετάλλευσης στα εργασιακά κάτεργα. Το αντεργατικό νομοσχέδιο Γεωργιάδη, που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβρη του 2023, εισήγαγε καταρχήν τη 13ωρη εργασία με την απασχόληση σε δύο εργοδότες και την 6ήμερη εργασία, ήρθε να κατοχυρωθεί και να διευρυνθεί με την ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Δίκαιη Εργασία για Όλους”, που κατοχυρώνει πλέον την 13ωρη και 6ήμερη εργασία ως “διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη”. Έτσι, οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε αναλώσιμα εξαρτήματα στα χέρια των αφεντικών, ενώ καταστρατηγείται ο ελεύθερος χρόνος τους, δημιουργώντας μια εξοντωτική σωματικά και ψυχολογικά συνθήκη για την τάξη των καταπιεσμένων στην οποία καλούνται να συμβιβαστούν υπό τον φόβο της απόλυσης ή μιας εκδικητικής μεταχείρισης λόγω μη “καλής πίστης”.
Τα απελευθερωμένα ωράρια, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, η αδήλωτη και μαύρη εργασία, η έλλειψη μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και της επιθεώρησης εργασίας, η εγκληματοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της απεργίας, η απελευθέρωση των απολύσεων και η γιγάντωση της ανεργίας είναι σημεία των αναδιαρθρώσεων, που σκοπό έχουν την όξυνση των ταξικών ανισοτήτων και των αποκλεισμών και την πλήρη υποτίμηση της εργασίας και της ζωής των πληβειακών στρωμάτων.
Τα αφεντικά, αποθρασυμμένα, υπό την πλήρη κάλυψη των κρατικών θεσμών, εκμεταλλευόμενα το πλήθος των αντεργατικών μέτρων των τελευταίων χρόνων, προχωρούν στην περαιτέρω εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, ελαστικοποιώντας τα ωράρια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παραβιάζουν συστηματικά τις συνθήκες ασφαλείας στους χώρους δουλειάς -καθώς έχουν απαξιωθεί και καταργηθεί στην πράξη οι όποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί – μετατρέποντας τα εργασιακά κάτεργα σε παγίδες θανάτου. Οι πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους τα ξημερώματα της 26ης Γενάρη, στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, μέσα στην έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις όπου εργαζόντουσαν, τραυματίζοντας άλλους επτά εργαζόμενους, δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα αλλά ένα ακόμα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Από την πρώτη στιγμή, κρατικοί αξιωματούχοι και καθεστωτικά μέσα επιχειρούν να συσκοτίσουν προκειμένου να απαλλάξουν τους πραγματικούς υπαίτιους της δολοφονίας: τους εργοδότες που υπό την πλήρη κάλυψη των θεσμικών αρχών – καθώς κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν είχε προηγηθεί- διέπρατταν συστηματικές παραβιάσεις των κανονισμών ασφάλειας στον χώρο του εργοστασίου, κατασκευάζοντας παράνομες εγκαταστάσεις προπανίου (ενώ δεν εγκατέστησαν ούτε τους απαραίτητους αισθητήρες αερίου), και αδιαφόρησαν μπροστά στις αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις των εργαζόμενων που είχαν εντοπίσει διαρροή αερίου καιρό πριν, αλλά και το ίδιο το κράτος που έχοντας απαξιώσει πλήρως και ουσιαστικά καταργήσει τους ήδη υποστελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όχι μόνο κλείνει το μάτι στην εργοδοτική αυθαιρεσία αλλά επιδίδεται, παράλληλα, και σε έναν συστηματικό κυνήγι των αγωνιζόμενων εργαζόμενων που υπερασπίζονται τα εργασιακά τους κεκτημένα, καταργώντας το δικαίωμα στην απεργία και εγκληματοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση. Παρά τις συστηματικές προσπάθειες του κράτους και των αφεντικών να υποβαθμίσουν την κλίμακα των εργατικών ατυχημάτων και δολοφονιών – με 201 να έχουν χάσει τη ζωή τους και 332 να έχουν τραυματιστεί βαριά μόλις το 2025- η δολοφονία των πέντε εργατριών στο Βιολάντα ανέδειξε με τον πιο φρικτό τρόπο πως οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος.
Η περαιτέρω λεηλασία της κοινωνικής βάσης συντελείται με τη γιγάντωση της ακρίβειας σε βασικά αγαθά της καθημερινότητας. Οι πενιχροί μισθοί και μεροκάματα δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος επιβίωσης, οδηγώντας τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μπροστά στον κίνδυνο της ανέχειας. Οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων στα supermarket, καθιστούν στοίχημα την κάλυψη των απολύτως απαραίτητων αναγκών, όπως η τροφή. Η εισαγόμενη ακρίβεια, που ακούμε από κυβερνητικά χείλη καθημερινά, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την όξυνση της επίθεσης των αφεντικών με στόχο τη διαρκή μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βάρος των πληβείων. Ταυτόχρονα διογκώνεται τόσο το κόστος της μετακίνησης λόγω της αύξησης των τιμών στα καύσιμα όσο και της θέρμανσης, ως απότοκο της εγκληματικής και εκβιαστικής πολιτικής του καρτέλ ενέργειας. Σε αυτή τη συνθήκη της απαξίωσης βασικών αναγκών έρχεται να προστεθεί το στεγαστικό ζήτημα, με τα υπέρογκα ποσά των ενοικίων και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας από funds και servicers. Ενώ στα μελλοντικά σχέδια των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών έχει μπει το αγαθό του νερού, με τη θέσπιση ρυθμιστικής αρχής αλλά και τις συζητήσεις περί ιδιωτικοποίησής του αρχικά στη Θεσσαλία.
Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου που τοπικά και διεθνώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από πόλεμο και φασισμό, η μόνη ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στα οδοφράγματα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων και την πολιτική, κοινωνική και ταξική οργάνωση του αγώνα στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και χειραφέτησης. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω, μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα. Για ένα ελευθεριακό κίνημα όλων των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που θα δίνει διέξοδο στις πραγματικές ανάγκες.
Οργάνωση και αγώνας για την παγκόσμια Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Παρασκευή, 1η Μάη απεργιακές συγκεντρώσεις
Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων