Σήμερα 25/2 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη τύπου από τον Ενιαίο Σύλλογο Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού του ΑΠΘ, στην οποία συμμετείχαν: η συντρόφισσα Βασιλική, συλληφθείσα μεταξύ των 38 του Πολυτεχνείου που συνελλήφθησαν στις 17/2 για προβολή ταινίας που κατέρριπτε το αναγγελομενο υποχρεωτικό λοκ άουτ των σχολών μετά τις 22:00, ο Ηλίας Κονδύλης πρόεδρος του ΕΣΔΕΠ, ο Αγγελόπουλος Γιώργος γραμματέας του ΕΣΔΕΠ, ο Θεόδωρος Χατζηπαντελής μέλος του ΔΣ του ΕΣΔΕΠ, ο Γιάννης Κουρμούλης πρόεδρος του σωματείου των διοικητικών υπαλλήλων του ΑΠΘ, ο Χαράλαμπος Κουρουνδής διδάκτορας νομικής ΑΠΘ και η πρόεδρος του ΦΣ Παιδαγωγικού. Παρέμβαση πραγματοποιήθηκε από τον κ. Τσιλλιμαντό γονέα συλληφθείσας των 38 και από την συντονιστική επιτροπή κατάληψης του ΦΣ Φιλολογίας.
Όλοι/ες στις κινητοποιήσεις του επόμενου διαστήματος, στις γενικές συνελεύσεις, στις καταλήψεις, στις πορείες 26/2 και 28/2 στις 12μμ στο Άγαλμα Βενιζέλου για την συμπλήρωση των 3 χρόνων από την κρατική δολοφονία των Τεμπών
Οργάνωση και αγώνας σε σχολεία, σχολές, χώρους εργασίας, γειτονιές για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας
Ακολουθεί η τοποθέτηση της συντρόφισσας:
Ως φοιτήτρια που συνελήφθη έπειτα από την προβολή ταινίας στις 17/2, θα ήθελα να τοποθετηθώ πάνω στα θέματα της συντελούμενης εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, αλλά και της κρατικής κατασταλτικής στρατηγικής με επίκεντρο το πανεπιστημιακό άσυλο. Ξεκινώντας με το περιστατικό της 17/2 θα ήθελα να σταθώ σε 2 σημεία: 1. Της αγαστής συνεργασίας της αστυνομίας με τις πρυτανικές αρχές, που πλεόν καταστρώνουν από κοινού τα κατασταλτικά τους σχέδια και 2. Στην εκδικητικότητα που επιδεικνύουν προς όποιον/α φοιτητή/τρια στέκεται εμπόδιο στα σχέδια τους για ένα αποστειρωμένο πανεπιστήμιο. Δεν είναι μόνο η πειθάρχηση και η συμμόρφωση, που θέλουν να επιβάλλουν, αλλά η παραδειγματική τιμωρία, που θα αποτρέψει και άλλον αγωνιζόμενο κόσμο να προβάλλει το παραμικρό ίχνος αντίστασης. Αυτό αποδεικνύεται από το ίδιο το κατηγορητήριο, που περιλαμβάνει το αδίκημα «της διατάραξης λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας» που, σε περίπτωση καταδίκης, θα αποτελέσει κώλυμα για τον διορισμό των 38 στο δημόσιο, ποινή που θα μας ακολουθεί σε όλη την υπόλοιπη ενήλικη ζωή μας και στην επαγγελματική μας αποκατάσταση.
Άραγε δεν γνώριζε ο πρύτανης, όταν έπαιρνε τηλέφωνο την αστυνομία, για τις συνέπειες που επιφέρει αυτό το αδίκημα και ότι πλέον απειλούμαστε και με πειθαρχικές διώξεις με βάση το πρόσφατα θεσμοθετημένο πειθαρχικό δίκαιο, που προβλέπει μέχρι και την οριστική διαγραφή μας από τις σχολές;
Και ακόμη, έχει νόημα να αναφέρω τον εξευτελιστικό τρόπο με τον οποίο μας αντιμετώπισαν οι ένστολοι φρουροί του κράτους μέσα στη ΓΑΔΘ. Υποχρέωσαν τα αγόρια να βγάλουν το εσώρουχό τους και να σκύψουν ενώπιον αντρών αστυνομικών και τα κορίτσια να βγάλουν το παντελόνι τους ψάχνοντάς μας εξονυχιστικά σε σημεία του σώματος. Να σημειωθεί ότι η υποδιεύθυνση ρατσιστικής και εξτρεμιστικής βίας που ανέλαβε την επιχείριση, εισέβαλλε στο κτίριο του Πολυτεχνείου με τροχούς και κάμερες, προφανώς ευελπιστώντας να πιάσουν τους εγκληματίες φοιτητές.
Βέβαια, θα ήμουν τουλάχιστον αφελής αν θεωρούσα αυτό το περιστατικό ως ένα μεμονωμένο και τυχαίο γεγονός και δεν το συνέδεα με την εντεινόμενη κατασταλτική εκστρατεία που εξαπολύει το κράτος με επίκεντρο τα πανεπιστήμια και αποκορύφωμα τις πρόσφατες εξαγγελίες των πρυτανικών αρχών για αναστολή κάθε μη ερευνητικής και εκπαιδευτικής δραστηριότητας μετά τις 22:00.
318 προσαγωγές για λαιβ οικονομικής ενίσχυσης στο Πολυτεχνείο, καταδίκη του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ. σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή, που κατηγορούταν για σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, 49 συλλήψεις στην κατάληψη φοιτητικών συλλόγων της σχολής θετικών επιστημών, που πραγματοποιούταν ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, δεκάδες συλλήψεις εντός του ασύλου του ΑΠΘ για κινητοποιήσεις ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία, τον νόμο 4777 και την μόνιμη στρατοπέδευση των ΜΑΤ.
Φτάνοντας στο σήμερα, η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση φαίνεται να πλησιάζει στην πραγμάτωσή της: 308.000 διαγραφές φοιτητών, θέσπιση ανώτατου ορίου φοίτησης, κλήσεις αγωνιζόμενων φοιητών σε πειθαρχικη δίωξη, ίδρυση και νομιμοποίηση ιδιωτικών πανεπιστημίων πλέον και με τη βούλα του Συντάγματος, υποδομές υπό κατάρρευση, ελλιπή κρατική χρηματοδότηση, στενή σύνδεση της ακαδημαϊκής έρευνας με τις ανάγκες της πολεμικής βιομηχανίας, διεξαγωγή συνεδριων για την οικονομία πολέμου από το ΑΠΘ, ίδρυση ξενόγλωσσων προπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών με δίδακτρα, ολοένα μεγαλύτερη εισχώρηση όρων διδάκτρων σε μεταπτυχιακά, όξυνση των ταξικών φραγμών και αποκλεισμό μεγάλης μερίδας της κοινωνικής βάσης από την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εξώθηση αυτής, στην τεχνική και ανασφάλιστη εργασία χωρίς εργασιακά δικαιώματα.
Στην προσπάθεια επιβολής του νόμου και της τάξης, κάθε φοιτητής/τρια που αντιστέκεται, αναγνωρίζεται ως παραβάτης της ακαδημαΪκής ευνομίας. Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι οι κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούνται για να κάμψουν κάθε αντίσταση (μαθητών, φοιτητριών, εκπαιδευτικών) που προσπαθεί να εμποδίσει την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της, για την εγκαθίσρυση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, την αποκρυστάλλωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, των ιδιωτικοποιήσεων και της εμπορευματοποίησης κάθε κοινωνικού αγαθού. Αυτή τη στιγμή, προτάσσεται μια βιτρίνα εξευγενισμού, που θέλει να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου στα πανεπιστήμια, να τα εντατικοποιήσει και να τα αποστειρώσει ακόμη περισσότερο.
Το ζήτημα του ασύλου και των πανεπιστημίων είναι ενα κατεξοχήν κοινωνικό ζήτημα. Οι ριζοσπάστες φοιτητές ανεκαθεν γεννούσαν και καλλιεργούσαν την δράση τους στο πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο πάντα αποτελούσε πεδίο συνάντησης, πεδίο πολιτικών ζυμώσεων, πεδίο δράσης. Η μνήμη δεν είναι κοντόφθαλμη άλλωστε, ποιος δεν θυμάται τις φοιτητικές εξεγέρσεις, την αντίσταση στο Πολυτεχνείο, την εξέγερση του 08', ακόμα και την κατειλημμένη πρυτανεία του '21; Αγωνιστικές καταστάσεις οι οποίες, πάντα, είχαν ορίζοντα να πλάσουν έναν καλύτερο κόσμο ενάντια σε αυτόν που μας επιβάλλεται. Η ρητορική της εξουσίας, που πάντα προωθεί το δίπολο νόμιμου/παράνομου ως αντικατάσταση του καλού και του κακού, έρχεται να κρίνει οτιδήποτε προωθεί, έστω και ενα ψήγμα, που ορθώνεται ενάντια στον πόλεμο, την διαφθορά, την φτώχεια, τον εξευτελισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις ως παράνομο. Πρόκειται πλέον, για την απόλυτη εγκαθίδρυση του παραλογισμού και της δυστοπικης σύστασης στον πυρήνα της ύπαρξης. Η πολιτική συνθήκη είναι αβίωτη. Και η ερώτηση που προκύπτει γιατί κάποιος να οργανωθεί επιδέχεται μια απάντηση : γιατί δεν γίνεται να κάνει αλλιως.
Ειναι επιτακτικό λοιπόν, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες να βρεθούν μαζικά στις γενικές συνελεύσεις τους, να ζυμωθούν, να παράξουν κίνηση και μαζί με την υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα να βγουν στους δρόμους με όρους αγώνα και διεκδίκησης και να ξανακαταλάβουν τις σχολές τους. Επιμένουμε στην οργάνωση στη βάση του αγώνα, κόντρα σε λογικές ανάθεσης και κατάπαυσής του.
Μέχρι ο φόβος να αλλάξει στρατόπεδο!
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο, μέλος ΑΠΟ - ΟΣ