ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ/-ΤΡΙΩΝ
Με το τέλος του 2025, το υπουργείο παιδείας προχώρησε στην εφαρμογή των κατασταλτικών και αντιδραστικών νόμων 4777/2021 και 4957/2022 και διέγραψε πάνω από 300.000 φοιτητές/-τριες από τις σχολές τους, οι οποίοι είχαν ξεπεράσει το αυθαίρετο όριο του ν+ν/2 που έχει τεθεί για την ολοκλήρωση των σπουδών μας. Το μέτρο των διαγραφών, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση, δεν είναι απλώς ένα «νοικοκύρεμα» των σχολών. Αποτελεί ένα μέτρο καταστολής του φοιτητικού σώματος και πειθάρχησης στην νέα πραγματικότητα που εδραιώνεται για τα πανεπιστήμια όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Τρανό παράδειγμα της αναλγησίας και του πραγματικού σκοπού του μέτρου των διαγραφών αποτελεί η εξαγγελία για διαγραφή εγκυμονούσας φοιτήτριας από μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Παντείου πανεπιστημίου, καθώς κρίνεται πως «η εγκυμοσύνη δίχως επιπλοκές δεν αποτελεί λόγο ανωτέρας βίας».
Τα πανεπιστήμια αποτελούν διαχρονικά στόχο της κρατικής καταστολής, λόγω της ύπαρξής τους ως χώρους αντίστασης και αγώνα, οργάνωσης και πολιτικοποίησης. Η καταστολή αυτή δεν έχει ως όπλο της αποκλειστικά τις αστυνομικές εισβολές εντός του ασύλου, αλλά συνοδεύεται και από το νομικό οπλοστάσιο της εξουσίας, το οποίο σταθερά αναβαθμίζεται για να αντιμετωπίσει τις αντιστάσεις των από τα κάτω. Η απειλή της διαγραφής σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους όρους που έχει θέσει το Κράτος και το Κεφάλαιο για τις σπουδές μας, η εντατικοποίηση της ζωής εντός του πανεπιστημίου, και ο προσανατολισμός της έρευνας και του έργου των ΑΕΙ στην υπηρεσία της κερδοφορίας των ιδιωτών και της πολεμικής βιομηχανίας δεν είναι μεμονωμένα στοιχεία, ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Είναι κομμάτια μιας ενιαίας κρατικής πολιτικής δεκαετιών, που στόχο έχει την πλήρη πολιτική αποστείρωση των σχολών και την εμπορευματοποίηση της έρευνας.
Το ίδιο το μέτρο παράλληλα είναι βαθύτατα ταξικό, βάλλοντας τόσο το κομμάτι αυτό των φοιτητών/-τριών που αναγκάζεται να δουλέψει παράλληλα με τις σπουδές του όσο και αυτό που δε θα μπορεί να πληρώσει για ιδιαίτερα ή φροντιστηριακά μαθήματα. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται σε μια συγκυρία που ταυτίζεται με την επιχειρούμενη ίδρυση των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων, σύμφωνα με τον νόμο Πιερρακάκη που ψηφίστηκε το 2024, εν μέσω ενός από τα μαζικότερα φοιτητικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, το οποίο βρισκόταν στις κατειλημμένες σχολές και στους δρόμους όλης της χώρας για δυο μήνες. Με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο γίνεται πλέον ξεκάθαρο πως ταυτόχρονα με την οργανωμένη επίθεση που δέχονται όσοι και όσες φοιτούν στα δημόσια ΑΕΙ, η οποία σε συνδυασμό με την ευρύτερη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα αμφισβητεί ευθέως ακόμα και τη δυνατότητα των σκληρότερα εκμεταλλευόμενων κοινωνικών κομματιών να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, ανθίζει με την στήριξη του Κράτους μια παράλληλη μορφή εκπαίδευσης στα νεοϊδρυθέντα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στα οποία εκείνοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν θα αντιμετωπίζουν μια πολύ πιο ανώδυνη καθημερινότητα, εφόσον συνεχίζουν να καταβάλουν τα δίδακτρα. Ακόμα, φανερώνεται και η πρόθεση του κράτους να δημιουργήσει το ίδιο την απαιτούμενη πελατεία που χρειάζεται το Κεφαλαίο της ιδιωτικής εκπαίδευσης ενώ κάνει ακόμα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της Τριτοβάθμιας, πετώντας έξω από το κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές/-τριές, ένα σημαντικό κομμάτι των οποίων θα απορροφηθούν με το αζημίωτο στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Έτσι, γίνεται όλο και εμφανέστερο το πως οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ, το Κράτος και το Κεφάλαιο προσπαθούν όλο και περισσότερο να περιορίσουν τη διασπορά της γνώσης και της επιστήμης στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, και εγκολπώνοντας τις εντός τους να τις χρησιμοποιούν ως ένα όπλο για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους.
Μπροστά στη νέα αυτή συνθήκη για τους φοιτητές/-τριες, ιδίως για όσους/-ες πολιτικοποιούνται και αγωνίζονται εντός των σχολών τους, η αντίδρασή μας δεν πρέπει να είναι αυτή της ηττοπάθειας και της υποταγής στους όρους που Κράτος και Κεφάλαιο θέτουν. Απέναντι στο νομικό και κατασταλτικό οπλοστάσιο του Κράτους και των πρυτανικών αρχών, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τα πειθαρχικά, οι διαγραφές, οι απαγορεύσεις κοινωνικών και πολιτικών εκδηλώσεων εντός του ασύλου, όπως έγινε στο Πάντειο στις 10 Φεβρουαρίου, όπου μάλιστα η αστυνομία προσήγαγε τα άτομα που έστηναν αυτοοργανωμένη συναυλία, απέναντι στην καθεστωτική αριστερά, η οποία μποϊκοτάρει κάθε προσπάθεια για τη διεξαγωγή των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων και στην πραγματικότητα κάνει χάρη στο Κράτος , το οποίο φοβάται ένα μαζικό, μαχητικό, αυτοοργανωμένο φοιτητικό κίνημα, η δική μας απάντηση οφείλει να είναι αυτή της οργάνωσης στη βάση και του αδιαμεσολάβητου αγώνα. Να σπάσουμε την σιωπή που επικρατεί εντός των σχολών και των φοιτητικών συλλόγων, να παλέψουμε ενάντια στα συμφέροντα των πρυτανικών αρχών, του Κράτους, και του Κεφαλαίου. Να δημιουργήσουμε ένα φοιτητικό κίνημα που δεν θα απομονώνεται μέσω συντεχνιακών αιτημάτων, αλλά αρθρώνοντας ενιαίο αντικρατικό λόγο, θα οργανώνεται στη βάση, με μαζικές γενικές συνελεύσεις, θα συγκρούεται με τη καταστολή στον δρόμο και θα υπερασπίζεται μαχητικά το άσυλο. Για ένα φοιτητικό κίνημα το οποίο θα μπορέσει να σχεδιάσει το όραμα για μία παιδεία που δεν θα χωράει τα καλούπια της καταστολής, του ελέγχου, της εμπορευματοποίησης, αλλά θα αντιστοιχεί σε μια κοινωνία αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας. Που θα αγωνίζεται για μία ελευθεριακή παιδεία σε μια ελευθεριακή κοινωνία.
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ - ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ
ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών /-τριών Αθήνας