ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πόλεμο και μισθωτή σκλαβιά
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
140 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, το εξαιρετικά επίκαιρο μήνυμα της ριζοσπαστικής σύνδεσης της επιμέρους διεκδίκησης για το 8ωρο με το καθολικό κοινωνικό πρόταγμα της κοινωνικής απελευθέρωσης από τα δεσμά του κράτους και των αφεντικών, συνεχίζει να αποτελεί φάρο έμπνευσης για τους αγωνιζόμενους στη μόνη ρεαλιστική προοπτική των κοινωνιών για ένα κόσμο ειρήνης, κοινοκτημοσύνης, ισότητας και αλληλεγγύης, την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση.
Το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας βρίσκεται σε συνολική και βαθιά κρίση, λόγω των ίδιων των αντιφάσεών του, που τις προκαλεί η αθεράπευτη σύγκρουση που επιβάλλει η βασική του αρχή, η εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο. Ο χρεοκοπημένος κόσμος της εξουσίας δεν έχει να προσφέρει τίποτα πλέον στους από τα κάτω πέρα από πόλεμο και φασισμό, τίποτα πέρα από προσφυγιά, λεηλασία της φύσης και των κοινωνιών, τίποτα πέρα από εξαθλίωση και θάνατο. Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, από το πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού 4 χρόνια πριν, τη γενοκτονία που συντελείται εναντίον του παλαιστινιακού λαού και αποτελεί την αποθρασυμένη κλιμάκωση του, εδώ και 78 χρόνια, αιματοβαμμένου διωγμού του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του μέχρι τους πολυήμερους βομβαρδισμούς του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και την εισβολή στο νότιο Λίβανο του IDF.
Αδυνατώντας η κυριαρχία πλέον να παράξει οποιοδήποτε συνεκτικό κοινωνικό όραμα, προοπτική και ελπίδα για τους από τα κάτω και προκειμένου να συνεχίζει να επιβάλλει και να διαιωνίζει την εξουσία της και να επεκτείνει την ισχύ της, κλιμακώνει συνεχώς την επιθετικότητά της. Έτσι, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, εξαπολύει μια ολομέτωπη επίθεση απέναντι στην κοινωνική βάση, στους φτωχούς και τους απόκληρους και επιχειρεί να αναχαιτίσει την όποια έκφραση κοινωνικής δυσαρέσκειας, στοχεύοντας στην πλήρη καθυπόταξή της ανθρωπότητας στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες συνολικής συστημικής κρίσης, το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα επιταχύνει τις αναδιαρθρώσεις που βάζουν στο στόχαστρο κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής, απαξιώνοντας βασικές κοινωνικές ανάγκες, την εργασία, την υγεία, την παιδεία, τη στέγαση, τη μετακίνηση. Το κράτος πιστό στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που ακολουθείται από τα χρόνια του μνημονίου στον ελλαδικό χώρο, συνεχίζει να εντείνει τους κοινωνικούς και ταξικούς αποκλεισμούς και να αυξάνει το κόστος επιβίωσης με ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς, ενώ η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, τα ελαστικά ωράρια, η εντατικοποίηση της εργασίας, οι ιδιωτικοποιήσεις και η διαχείριση από τα αφεντικά όλων των βασικών μας αναγκών είναι σημεία που ανταποκρίνονται στην ανάγκη του καπιταλισμού για την όξυνση της ταξικής ανισότητας και την πλήρη υποτίμηση της ζωής μας.
Πρόκειται για μια διαρκώς κλιμακούμενη επίθεση του Κράτους και των αφεντικών στην κοινωνική βάση, η οποία έχει ως προϋπόθεση το τσάκισμα κάθε κοινωνικής και ταξικής αντίστασης, όπου αυτή επιχειρείται να εκδηλωθεί, όπως καταδεικνύεται και από τις τελευταίες εργατικές αναδιαρθρώσεις οι οποίες ποινικοποιούν τις εργατικές κινητοποιήσεις, τη συνδικαλιστική δράση και την απεργία. Χαρακτηριστικό όλης της προαναφερθείσας κατάστασης είναι βέβαια και η προσπάθεια καταστολής τόσο διοικητικά όσο και ποινικά της οποιασδήποτε εργατικής κινητοποίησης με απολύσεις εργαζομένων που συμμετέχουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις ή ακόμη και αντίστοιχες πειθαρχικές διώξεις χιλιάδων απεργών εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα, η απελευθέρωση των απολύσεων, ο καθημερινός εκφοβισμός και η απειλή της ανεργίας, η γιγάντωση των μορφών εργασίας με μειωμένα δικαιώματα, όπως αυτή με μπλοκάκι, η εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας είναι τα όπλα που έχει προσφέρει το κράτος στη φαρέτρα των αφεντικών για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργατών. Όλες αυτές οι «παρεκτροπές» που νομοθετούνται επίσημα τις τελευταίες δεκαετίες συνεχών αναδιαρθρώσεων, έρχονται να επισφραγίσουν την αφαίμαξη και εξάντληση της κοινωνίας, τη δολοφονία της στο βωμό του κέρδους των αφεντικών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος που καταδυναστεύει, δολοφονεί και εξαθλιώνει. Αυτό καταδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο ο θάνατος πέντε εργατριών, ο τραυματισμός επτά ακόμα εργαζομένων, στο εργοστάσιο “Βιολάντα” στα Τρίκαλα, το σύνολο των οποίων δούλευε στη νυχτερινή βάρδια. Πρόκειται για μια ακόμα προμελετημένη δολοφονία από τη μεριά κράτους και κεφαλαίου. Αυτό το φρικτό εργοδοτικό έγκλημα έρχεται να προστεθεί στις ήδη περισσότερες από 201 δολοφονίες εργατών/τριών το 2025 και στις αναρίθμητες τα προηγούμενα έτη, στις οποίες αντανακλάται με κυνισμό η όξυνση της εργασιακής εκμετάλλευσης και η πραγματικότητα των εργασιακών συνθηκών στις οποίες καλούμαστε να δουλέψουμε όλες και όλοι.
Η υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας περνά μέσα από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση. Η οργάνωση των αντιστάσεών μας αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα, ειδικά μέσα σε μια περίοδο συνολικής και οργανωμένης επίθεσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος. Η συλλογικοποίηση, η κοινή δράση και η συναντίληψη βάσει των αναρχικών αξιών είναι τα εργαλεία μας απέναντι στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στην προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας, πως δεν υπάρχει καμία προοπτική πέρα από το δυστοπικό παρόν και το σύστημα εξουσίας που το δημιουργεί και πως αν επιλέξουμε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας θα συντριβούμε. Η ιστορία των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που διεκδίκησαν και πάλεψαν για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση μας δείχνει πως οι προλετάριοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τους θεσμούς, τα κοινοβούλια, τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους διαμεσολαβητές της ταξικής πάλης. Το όραμα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, για μια κοινωνία Ίσων δεν θα δικαιωθεί μέσα από τα ατομικά, μερικά ή αυθόρμητα ξεσπάσματα της δίκαιης οργής μας αλλά μέσω των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών και ριζοσπαστικών αγώνων ενάντια στους καταπιεστές μας. Ο δρόμος που καλούμαστε να επιλέξουμε είναι ο δύσκολος δρόμος, αυτός που έχει ως πυξίδα τον καινούριο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας, που ξεγεννά την Ιστορία και παλεύει για την Υπόθεση. Την Κοινωνική Επανάσταση.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!
ΤΡΟΦΗ, ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΤΕΓΑΣΗ, ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ
ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Συγκέντρωση: Πέμπτη 30 Απρίλη, Προπύλαια, 19.00
Απεργιακή διαδήλωση: Παρασκευή 1η Μάη, Χαυτεία, 11.00
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση